بدون عنوان: )

بیشتر از ده بار گفت حرف بزن ، بریز بیرون حرفات‌و ، باهام حرف بزن ولی حتی نتونستم بگم میخوام حرف بزنم ولی نمیتونم. حتی نتونستم بگم زبونم قفله. انگار حرفای تو سرم بلد نبودن به کلمه تبدیل شن ، مثل بچه ای که میخواد حرف بزنه و بگه دردش چیه ولی بلد نیست. دوست داشتم ساعت ها روبروم بشینی تا یه حرفی از گلوم در بیاد مثل همه ی وقت‌هایی که برآیند و محور اصلا برام مهم نبود فقط میخواستم ‌که طرف صحبتم تو باشی ولی سکوت داشت کل وجود‌م‌و تو خودش قورت میداد. حتی گلوم داشت از تیزی بغضم جر میخورد ولی بازم تنها کاری که ازم بر میومد این بود که مات و مبهوت بهت زل بزنم.